3 juli

3 juli 1945

Op 3 juli 1945 werd Josei Toda vrijgelaten uit de gevangenis, waar hij twee jaar had doorgebracht. Om zeven uur in de avond duwde hij de deuren open van de gevangenis in Tokio en liep de straat in, waar zijn vrouw, zijn zus en zijn neef stonden te wachten om hem te begroeten.
Broos, dun en buiten adem keerde hij terug naar huis. Overal om hem heen zag hij totale verwoesting en ellende. Op die dag maakte hij de gelofte om de Soka Gakkai weer op te bouwen, en elk moment van zijn leven en elk grammetje van zijn kracht te geven aan de verspreiding van de leer van Nichiren. Want hij begreep dat – om te voorkomen dat ooit nog eens zo’n verwoestende oorlog zou plaatsvinden – mensen over nam myoho renge kyo moesten horen. Het was nodig dat zij het instrument zouden krijgen om hun karma te veranderen – individueel en als collectief – en gelukkige, sterke, vrije burgers te worden in een vreedzame wereld. Hij wist: om een nieuwe oorlog te vermijden, moeten mensen verlicht worden. Hoewel hij het geen verlichting noemde. Hij noemde het Menselijke Revolutie.

3 juli 1957

Op de dag af twaalf jaar later, op 3 juli 1957, verscheen Daisaku Ikeda voor verhoor op het Hoofdbureau van Politie van de prefectuur Osaka. Hij wist dat hij ervan werd verdacht enkele maanden daarvoor de Kieswet te hebben overtreden, tijdens een tussentijdse verkiezing voor de Eerste Kamer in Osaka (de zogeheten Bunkyo Campagne), en hij wilde dat ophelderen. Sommige SGI-leden waren inderdaad overijverig geweest in hun pogingen andere mensen te overtuigen, door middel van huis-aan-huis-bezoeken, om te stemmen op de Soka Gakkai-kandidaat – en de Openbaar Aanklager beschuldigde Toda en Ikeda ervan daar specifiek opdracht toe te hebben gegeven, terwijl zij dat juist uitdrukkelijk verboden hadden! Maar de leden hadden het toch gedaan. Op die derde juli werd Ikeda ondervraagd, gearresteerd en naar de gevangenis gestuurd, waar hij twee weken werd vastgehouden en dagelijks verhoord. Er werd een aanklacht tegen hem ingediend, waarmee een rechtszaak begon die tot 25 januari 1962 duurde, toen Ikeda onschuldig werd bevonden en volledig werd vrijgesproken.

Bunkyo Campagne

Eigenlijk had de arrestatie niets te maken met de Bunkyo Campagne. In werkelijkheid waren de Japanse Staatsautoriteiten boos op de Soka Gakkai, omdat die een zaak over religieuze discriminatie bevocht in de Yubari Mijnwerkers Vakbond, op het noordelijke Japanse eiland Hokkaido. Leden hadden daar het dreigement gekregen dat ze hun baan zouden verliezen als ze het lidmaatschap van de Soka Gakkai niet zouden afzweren. Sensei had daartegen gestreden en had gewonnen.
Daarmee is 3 juli een dag van gevangenschap (Ikeda) en vrijlating (Toda). Beide mannen waren onschuldig. Sensei noemt de datum 3 juli de ‘dag van de eenheid van meester en leerling’ en de ‘verjaardag van de overwinning’. Het is een dag in het teken van opstaan in geloof.

Onze gevangenis

Wat betekent dat voor ons? Wij ondergaan geen vervolging van de autoriteiten van ons land, en we riskeren niet te worden opgesloten voor ons boeddhistische geloof. Maar de strijd van meester en leerling is ook onze strijd. Onze drie presidenten gingen naar de gevangenis om een pad te openen. Het is onze levenstaak om dat pad te bewandelen, en zoveel mogelijk mensen in staat te stellen om met ons mee te komen. Daarom moeten ook wij strijden – niet tegen de politieke of militaire autoriteiten, maar tegen onze eigen demonen. Tegen alles wat ons tegenhoudt.
Als 3 juli de dag van gevangenschap en bevrijding is, dan kunnen we deze dag, halverwege het jaar, misschien gebruiken om te checken: hoe vrij ben ik? Hoe gelukkig? Hoe gaat het met mijn menselijke revolutie? Is er iets dat mij tegenhoudt? Word ik gevangengehouden door oude karmische processen waar ik mezelf uit wil bevrijden?

Er is een aantal gebieden in mijn leven waarin ik het ontzettend moeilijk vind om te geloven dat dingen kunnen veranderen. Ik weet niet hoe dat bij jullie is. We weten allemaal dat deze boeddhistische beoefening diepe transformaties teweeg kan brengen, maar ik denk dat het ons allemaal weleens overkomt dat we voelen dat er één diep, terugkerend ding in ons leven is dat eigenlijk nooit zal veranderen. Dat is onze gevangenis. We kunnen deze datum, 3 juli, gebruiken om te besluiten deze gevangenis te verlaten. Om dat ene deel van ons leven – waarvan ons hoofd ons vertelt dat verandering onmogelijk is – uit te dagen.

De Drakenpoort

Weet je, President Ikeda begrijpt onze twijfels en angsten. Heb je zijn opmerkingen over de gosho ‘De Drakenpoort’ bestudeerd? Kennen jullie dat verhaal? Er zwemmen allemaal karpers in een vijver, en ze moeten een waterval bestijgen en de top bereiken om draken te worden. Het is erg gevaarlijk om naar de top te zwemmen, want er zijn roofvogels en vissers die de karpers tijdens hun klim proberen te vangen. Maar president Ikeda zegt dat gevangen worden in een net of gegeten worden door een vogel niet het echte gevaar is. Het echte gevaar is wanneer de karper denkt:
“Waarom zou ik die verschrikkelijke waterval beklimmen, met al die gevaren, alleen maar om een draak te worden? Een draak is allemaal leuk en wel, natuurlijk – het kan vliegen, het is groot en sterk – maar de top van de waterval is zo ver weg en het is zo steil, en ik vind het leven van een karper hier beneden eigenlijk wel prima zo. Per slot van rekening BEN ik een karper! Waarom zou ik dat veranderen?”
Omdat de karper niet gewoon een karper is. Het heeft de potentie om een draak te worden. Draken maken regen. Ze hebben enorme invloed op hun omgeving. Ze veranderen de loop der gebeurtenissen.
Dus soms kan het veiliger en comfortabeler voelen om onze grootse visies op te geven, en tevreden te zijn met stukken minder dan waar we werkelijk toe in staat zijn. Maar Sensei moedigt ons altijd aan om door die angst heen te breken en te besluiten om te winnen. Om eens goed naar ons leven te kijken tegenover de Gohonzon en hartgrondig te beslissen: ‘Daar, in gebied X, kan ik winnen, en dat ga ik doen ook!”
Het is moeilijk. We kennen vast allemaal de situatie waarin we een groot besluit nemen, vurig reciteren en dat dan precies het tegenovergestelde gebeurt. We besluiten om iets te bereiken en – Bam! – een groot obstakel verschijnt recht op ons pad. Dat is de waterval. Dat is wanneer het belangrijk is om tegen onszelf te zeggen: “Oké, dit obstakel is ontstaan als gevolg van mijn vurige gebed. Het is deel van mijn antwoord. Het laat me zien waar ik nog steeds op moet concentreren in mijn menselijke revolutie. Goed, ik ga die klim maken!”
Net voordat Sensei op 3 juli 1957 naar het politiebureau in Osaka ging, kwam hij enkele leden tegen die naar hem riepen: “Sensei, welke boodschap heeft u die we kunnen doorgeven aan andere leden?” En hij antwoordde: “Zeg ze, dat de dageraad is gekomen.” Hij noemde het dageraad! De opkomst van de zon.
De derde juli is een dag van nieuw begin. Van opstaan. Van de vernieuwing van ons geloof dat we echt gelukkig kunnen worden, in elk gebied van ons leven, ook – en vooral – in gebieden waar verandering onmogelijk lijkt. Vandaag is de dag om die gebieden uit te dagen. Ik wens jullie dan ook een hele vreugdevolle en hoopvolle 3 juli toe.